Wesołego Allelujah!

[Emilka]

Straszny blues wielkanocny o zatopionej szynce*

Stoi facet na moœcie
z szynkš pięciokilowš,
o balustradę oparł się
i smutno kiwa głowš,
jesień idzie i zima,
a facet szynkę trzyma.

Ech, facecie, facecie,
ty przed nami nie udasz,
na nic tu eciepecie,
jesteœ guœlarz lub dudarz,
znamy twe gry zabójcze,
ty romantyczny ojcze!

Bo patrzcie: Nasz obiektyw
scenę notuje takš:
ten most, woda, sztachety
i ta szynka pod pachš,

szynka, prezent od teœcia,
pięć kilo i dwadzieœcia.

Nagle, rany koguta!
Ach, co ty robisz, co ty?
Guœlarz w żółtych półbutach
szynkę wrzuca do wody,

nawet rybitwy kwilš:
szynka przeszło pięć kilo.

Cóż za głupi patałach
tych przysłów tworzy kosze!
U rzeŸnika wisiała,
a zatonęła, proszę;

zatonęła, po krzyku.
Guœlarz stoi i płacze.
A księżyc na młodziku
i puchajš puchacze;
no bo ktoœ musi puchać.

A z szynkš co? Na denko
poszła rzeczki wspomnianej,
prawie serce jej pękło
od tej nagłej przemiany:
cztery raki i muszla,
ach, ten przeklęty guœlarz!

Nie można żyć na fuksa
lari fari lakuksa.
I teraz, nocš, zawsze,
kiedy wietrzyk dmie w puzon,
szynka wypływa na brzeg
i œpiewa jak Caruso:

"Jestem taka samotna
i mokra, proszę pań!
Ach, ać moja podwodna,
ach! dziańdzia moja glań*".

Lecz każdy się naœm-i-wa
z tych szynki łez, a wicher
na pełnię noc nagrywa
jakby na gramopłytę.

Co do mnie, ani w zšb
nie pojmuję tej kpiny,
że: guœlarz, wody głšb
i pięć kilo wędliny.

Dla mnie szynka to doping,
myœlę o niej z oskomš,
a ten, czemu utopił,
do dzisiaj nie wiadomo.



Konstanty Ildefons Gałczyński
* w tytule oryginlnym "ballada"-ot, drobne niedopatrzenie Poety B)